سيد محمد كاظم القزويني ( مترجم : لطيف راشدى / سعيد راشدى )

193

طب جامع امام صادق ( ع ) ( فارسى )

چگونگى تولد جنين و غذاى آن « اى مفضّل ! زمانى كه آفرينش انسان كامل شود و بدنش استحكام يابد و پوستش بتواند با هوا سازگارى داشته باشد و چشمانش بتواند نور را ببيند ، مادرش دچار درد زايمان مىشود و اين درد چنان زياد مىشود كه جنين از فشار درد بيرون مىافتد . هنگامى كه انسان متولد مىشود ، همان خونى كه تا به حال غذاى او بوده ، با تغيير مزّه و رنگ ، به صورت شير در - مىآيد و غذاى او مىشود . سپس هنگامى كه انسان متولد مىشود ، زبانش را به دور دهانش مىچرخاند ، به نشانه‌ى اينكه گرسنه است و پستان مادر را درمىيابد كه همچون دو مشك از سينه آويزان مىباشد و تا زمانى كه بدن او رطوبت دارد و اعضاى بدنش نرم است ، غذايش مىباشد . » دندان‌هاى كودك « زمانى كه كودك به راه افتاد و احتياج به غذا پيدا كرد بدنش قوى و محكم مىشود ، در هر طرف دندان‌هاى آسيا رشد مىكند تا بتواند غذا را بجود و براى او نرم شود و به راحتى فرو برد . پيوسته در اين حال است ، تا به سّن بلوغ برسد . » روئيدن مو در صورت مرد « در اين هنگام اگر مذكر باشد ، مو در صورتش مىرويد تا نشانه‌اى بر مذكر بودنش و عزّتى براى او باشد و همچنين او را از حدّ كودكان و شباهت به زنان خارج مىكند . و اگر مؤنث باشد ، صورت او بدون مو مىماند ، تا طراوت و زيبايىاش دل مردان را بربايد و آنها را براى ادامهء نسل تحريك كند . »